Ciąża staje się początkiem lub końcem świata, w zależności od okoliczności i reakcji mężczyzny, ojca dziecka oraz rodziców obojga. Jeśli ma się wsparcie u własnych rodzicieli jest o wiele łatwiej. Reakcja rodziców na wiadomość, że zostaną dziadkami może być różna. Szok, zdenerwowanie, radość, w zależności od tego ile masz lat i kim jest dla ciebie ojciec dziecka (nie wiesz kim jest/kolega/chłopak/narzeczony/mąż). W dwóch ostatnich przypadkach rodzice nie robią awantury, w trzecim od końca mogą być podenerwowani i zaczną się pytania, ale jeśli masz z nim odpowiedni staż, to twoi rodzice zaakceptują go. Gorzej jeśli jest to przypadkowy chłopak. Ojciec może cię "wykląć" i nie chcieć widzieć na oczy, matka zazwyczaj pójdzie za tobą, nawet w najgorszej sytuacji (chyba, że jest zawzięta tak jak ojciec, ale zazwyczaj matczyne serce mięknie po jakimś czasie). Gdy rodzice są po twojej stronie, lżej ci na sercu i lepiej znosisz ciąże, jeśli wiesz, że możesz na nich liczyć. Rodzice ojca dziecka zazwyczaj nie przeżywają takiego szoku termicznego jak rodzice kobiety. To nie ich syn urodzi to dziecko. Zazwyczaj rodzice wspierają swojego syna, chyba, że jego wybranka bardzo nie przypadnie im do gustu, wtedy się odcinają. Ale to tylko wyjątki. Jeśli są na tyle mądrzy, to nakierują właściwie syna i wszystko się ułoży. Teoretycznie, co rodzice mają do gadania, stało się i już, to sprawa młodych, którzy będą musieli stanąć na wysokości zadania. Jednak okazuje się, że ich rodzice mają dużo do powiedzenia. Ich poparcie, lub nie ma duże znaczenie dla przyszłych, młodych rodziców. Łatwiej jest mieć wsparcie na swoich rodzicielach. Dobrze jest mieć się do kogo zwrócić o pomoc.